మోక్షం

ఆడించే నాటకం లో పావులం మనమే .. 
ఆట తెలుసుకోలేని నేను నువ్వు లీనమై .. 
అధ్బుతంగా రమణీయంగా .. 
అడుగడుగునా .... నేనే అనుకుంటూ .... 
నింగీ నేలా అంచుల్లో విహరిస్తూ ... 
నిగ్గు తేల్చలేని నిజాన్ని 
కనీ కనిపించక దోబూచులాడే భయాన్ని ,
కలబోసి వడబోసి కడతేర్చే ఆశల్ని ,
లోపలి పొరల్లో నిక్షిప్తంగా భద్రపరుస్తూ ... 
లోతైన గుహల్లో మగ్గ పెడుతూ ... 
తైతక్కలాడే మనస్సుకు ,
తైత్తరోపనిషత్తు చదివిస్తూ ... 
సాగుతూ ... సాగిపోతూవున్న జీవచ్ఛవానికి మోక్షమెప్పుడో !!! ???